Voor wie: alle vrouwelijke mtb-ers, zowel beginners als gevorderden
Waarom: ook wel eens leuk, een clinic zonder haantjesgedrag
Wat: die net even vervelende dingetjes kunnen oefenen zoals: bochtjes, klimmen zonder afstappen, moeilijk afdalen, dropjes.
Tijdstip: 18 maart 09.00 uur (± 3,5 uur)
Startlocatie: Harderwijk, Watertorenweg, parkeren bij het inrijden van de weg (zijweg van de leuvenumseweg) Harderwijk-zuid

Grotere kaart weergeven

Kosten: € 5,=

Het is prettig dat je, als je komt je via Facebook of het formulier hier op: http://bikeblog.nl/trainingsdag-max-de-vries/ aanmeld.

Meenemen: MTB, Helm, eten en drinken, regenjasje etc

Meer info:

http://maxdevries.eu
http://www.bikeblog.nl/trainingsdag-max-de-vries
http://www.teamfietsshopuitgeest.nl

Vragen of aanmelden

http://bikeblog.nl/trainingsdag-max-de-vries/

I’ve been riding a lot last season, did some German races and a lot of riding with friends.
Highlight: 3 weeks of riding in Switzerland and Portes du Soleil. I did Trek Bike Attack and had a great 2 weeks in Morgins with Dutch organization MTBM (www.mtbm.nl, check it out!)
I’d never been in Switzerland before, so I was overwhelmed by the awesomeness of riding my bike in ‘the real mountains’. But…. those serious trails made me think again about my bike. I love my Transition Bottlerocket, but the more I ride, the more I face the limits of this 140mm bike. My Transition always felt like the right bike for me, because I like all kinds of riding. But I couldn’t improve my downhill skills no more with this bike. So I got myself a brand new 2011 Trek Session!

I had a first ride with my new bike in Willingen, early November. I was pretty amazed how smooth a downhillbike rides. I never liked the Willingen downhill, but with this bike I love the track! It felt like I’d never been riding this fast. In only one day it felt like my downhillskills improved with 150%. I even hit the roadgap, I never did before. I was pretty happy about that!
At the end of the day I realized it would be the last day of the ‘summer’ season and my bike has to wait a long time before it will be ridden again.

Meanwhile I’m just hanging around in the gym for some strength training and spinning lessons. And some mountainbiking in the weekends. Mostly xc-riding (although I still hate riding my bike while it’s raining and mud’s all over the place). Every now and then I get my downhillbike for some riding in Malmedy.

That’s it for now. I’ll keep you updated about what’s going on this cold winterdays to prepare for 2012′s season!

That’s right, that’s the starting list of the Trek Bike Attack 2012: and apart from the two dutch teams (we’ve got a friendly competition going on between the riders from Teamfietsshopuitgeest.nl and Freeride4girls.nl, even though we’re all Freeride4girls.nl in our hearts). 7 + 1 women from the lowlands, how amazing is that?! This face-off is going to be a gruesome one with all these talented women at the start.

So, as you can see, our riding is still going strong, now our writing…

So, what’s going on?
I’ve been riding a lot this season! I did a lot of awesome freeriding with friends, did some downhill races and I just got back from the best biketrip so far: Trek Bike Attack.

Qualifying for line 5

Saturday is usually raceday too, racing for your place on the start grid. Last time I had a DNF because of 3 flats. I was determined to finish without flats or any other type of problems. And preferably within 25 minutes. We had done 6 runs on friday and I did just the bottom-part on saturday morning because of the huge line to go up. This one run felt perfect so I left it to that, went into chill-mode and waited for our time to go up. This year a massive amount of Dutchies entered the race and we all started 15 seconds apart, a Dutch invasion on the Rothorn Gipfel, it was just awesome! Annemieke was the first to open the race for us. I think I was nr 5 and I struggled a little with the first tight corner, but got into gear soon after. I felt pretty strong and I had the time on my new pretty purple Raceface bars, this to remind me to keep peddling. (I have a tendency to just cruise sometimes), the last section in the woods I had some back-pains and that was a little distracting. I crossed the finish and found out my time was 21:43, oh yeah I had done it! Eventually I was 16th overall (57 women) and first dutch girl. Us dutch girls had a little friendly competition going on who was going to finish first this weekend. I texted my trainer and she gave me solid advice: sure this is a good result, just don’t get to excited, it’s sunday you need to focus on.

Back to raceday

Sunday, raceday! We had several hours to go and arrived at the top around 12.30, right on time to go find our bikes. I had chosen a very stupid place to start. I had thought it was smart to stay near the mountain wall, but that was a very tight spot and I had no way to move. The signal sounded, René Wildhaber was on his way to another victory and we where walking towards the first slope. I finally got on the bike and it wasn’t for long I tumbled over the bars. That was a pretty nasty fall, but I was more worried to get back on and not fall behind the fast riders too much. Because that would lead to an advantage of riding instead of walking on the technical trails. We still had to walk quite much, but I was much better than last time. After the race we compared stories, and we all had to walk a lot and all had to squeeze the brakes more with so many people on the track. And mainly that was more exhausting than just letting the bike rip.

I passed the Talstation and took off my goggles and prepared for the uphills that where waiting for us. I tried to stay cool and take my time for it, but in the meadows I needed to stop to prevent from hyperventilating. I looked up and there was my friend Belinda, we complained a second about the heat and walked on. I expected us to ride on together but I think her Stinky was holding her back too much. The climbs where taking it’s toll, the evidence was very visible on my Garmin. If it had colors it would be bright red, 99% of the max. That would explain for the dizziness. Wanting not to give up and not able to get the pedals go around, I just kept walking. In the last uphill I eventually got up the bike again, and tried to enjoy the last 2 km’s, the trails and the scenery. I made it across the line in 1:05 (25th place out of 57 women, 44 finished).

I took a while before I could enjoy this result, I was very happy I improved my time and I won our friendly competition. But it did hurt and the heat was overwhelming in a way that left me a little unsatisfied. Soon it turned into dedication, this leaves room for improvement! The potential to improve over this result is just waiting on the surface, it just needs more work. Maybe a lot of work, but I have to tell you, it’s been so much fun getting to where I am now and I’m actually proud of the progress so far.

Hopefully I’ll be there next year in Lenzerheide, with more skills and power, to take on the competition of the fastest Dutch girl in the Swiss mountains. Girls I dare you!

Results

• Dutchies: http://services.datasport.com/2011/mtb/bikeattack/LANDNL.HTM
• Women: http://services.datasport.com/2011/mtb/bikeattack/RANG011.HTM
• Men: http://services.datasport.com/2011/mtb/bikeattack/RANG001.HTM

In mei ben ik een weekje in Engeland geweest met mijn vriend en ouders. Nu denk je ‘lekker interessant’, maar het bleek dat het huisje van mijn ouders op een paar uur rijden van een aantal zeer gave downhill tracks met uplifts lag en mijn huidige vriend ook aan downhill doet.

dag 1: Gawton
Gawton is bekend van de dirt 1.04 track (Gee doet het even voor: http://vimeo.com/16064129). Eigenlijk was het niet de bedoeling met deze track te beginnen, aangezien  2 van de 3 tracks als volgt omschreven waren: doubleblack: Expert downhiller who will expect and relish major technical challenges, suitable for DH mountain bikes only. De uplift (jeep met aanhangertje, dus pas op met je mooie fiets) liet ons echter geen keus.  Eerste afdaling konden we gelukkig de enige rode piste nemen. Dit was een mooie piste om in te komen: heel flowy met enkele kleine gaps. Jammergenoeg was er een splitsing en kwamen we op de helft op de dubbelzwarte uit. Als je dat zowat op je kont naar beneden moet tussen alle netten door (zie het filmpje), vraag je je af waarom je dit ook weer doet. Na nog een paar keer de rode was het toch tijd (met enige aansporing van Dennis) om dan maar de dubbelzwarte te proberen. We waren er nu eenmaal toch.  Te beginnen met egypt: op je achterband naar beneden steil met heel veel switchbacks, off camber met wortels. Daarnaast de 1.04 track: nog steilere stukken, sneller en rotsiger. In het begin gaat het natuurlijk niet zo hard. Alle veiligheidsnetten imponeren ook wel. Harder gaan maakt het makkelijker, maar dan lig je er ook wel heel hard af. Laatste run lukte het de knop volledig uit te zetten en te gaan. Jammergenoeg geen film.
Kortom als je op zoek bent naar echte uitdaging en houdt van natuurlijk banen dan is dit the place to be (jammergenoeg is de uplift er (tijdelijk) mee opgehouden, hoewel deze bekend staat om het beschadigen van fietsen) 

Dag 2: Forest of Dean
Na Gawton kon dit alleen maar tegenvallen….. Qua moeilijkheid was het inderdaad niet te vergelijken, maar er was genoeg om je op stuk te bijten. Ik ga niet alle tracks beschrijven, aangezien het zo een wirwar was dat ik zelf ook niet meer precies weet wat we allemaal hebben gereden. Allemaal natuurlijke en flowy tracks met sporadisch een tafeltje of gap, maar wel veel wortels. Prima om je een dagje te vermaken. Je kan het zo moeilijk maken als je zelf wilt. Uplift is echt super geregeld: verlengde bus met een grote aanhanger met zeer goede bevestiging. Hele dag gereden met een groepje gekke engelsen: http://www.pinkbike.com/video/208560/. Er zat toch 1 gap in (van 5m) die we de eerste keren iets onderschat hadden:
http://www.pinkbike.com/video/208561/

Dag 3: CwmCarn
Van deze dag verwachtte ik weer een hoop. Uplift was goed met een bus met stevige aanhanger en duurde ongeveer 15 min, dus je moest beneden telkens wel even wachten. De track is redelijk lang en grof. Eigenlijk zijn er maar 2 rood/zwarte paden die samen komen onderin. Onderin zat een drop van de weg af, die velen toch wel angst aanjoeg, zo ook mij in eerste instantie. Helemaal onderin kwam je op een soort fourcross baan, waar een gast uit Wales de eerste run gelijk een nose dive over een 12m tafel deed op zijn nieuwe helm. Deze heb ik dus maar niet geprobeerd, maar dan glij je weer uit in het grind en breek je je elleboog.http://www.pinkbike.com/video/208556/
Gelukkig was mijn val op de laatste afdaling in de laatste bocht, maar jammergenoeg eindig je dan toch in het ziekenhuis. 3 hechtingen later en de mededeling dat er niets gebroken is, ben je weer op weg naar huis. Uiteindelijk kom je er dan 1 maand later achter dat het wel gebroken is, maar dat verhaal volgt later.

Zeker de moeite waard om nog eens heen te gaan met name Gawton.

Hard getraind de afgelopen maanden! Veel tijd doorgebracht in de sportschool voor de core stability. Maar ook voor kracht in schouders armen en handen. Ik ben bang dat ik bij de PPdS veel moet remmen en dat zal ik die spieren hard nodig hebben. Lastigste van alle trainingsarbeid is je herstel plannen. Herstel duurt helaas steeds langer als je ouder wordt en om dan werk met 4x in de week trainen te combineren vraagt een beetje gepuzzel. Wat heel makkelijk ging was het glaasje wijn laten staan. Ik verheug mij nu wel op het eerste glaasje na training. Niet snoepen kostte heel veel meer moeite en is niet zo goed gelukt. Volgende uitdaging dus. Al met al ben ik er klaar voor. Mijn fietsen ook. De Hustler voor de PPdS en een Cove STD voor het bikepark. Al 2x kort op de STD kunnen rijden en dat is echt een superfiets. Maar daarover meer als de STD goed aan de tand gevoeld is in de Alpen.